Από το Κίνημα 5 αστέρων Europa

Σύμφωνα με πηγές των Financial Times για την ιταλική οικονομία πραγματικό ποσοστό ανεργίας, αν  συμπεριλάβετε  τα στοιχεία για όσους «αποθαρρύνονται» και «υποαπασχολούνται», έχουμε ένα τερατώδες ποσοστό  σχεδόν 40% (39% για να είμαστε ακριβείς). Πάνω ακόμα και απ την Ελλάδα και την Ισπανία. Η Ιταλία είναι ένα άρρωστο τερματικό της Ευρωζώνης, υπό την επήρεια ναρκωτικών από πολιτικές που έχουν διογκώσει  κάποιους αριθμούς, αλλά δεν έχουν επιλυθεί ούτε  ένα από τα δομικά προβλήματα. Η υποαπασχολούμενοι είναι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι που εργάζονται λιγότερες ώρες από αυτό θα θέλανε και οι αποθαρρυμένοι οι πολίτες οι οποίοι έχουν πια εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας. Οι ασθένειες αυτές της αγοράς εργασίας είναι ύπουλες διότι δεν εμπίπτουν τα στατιστικά στοιχεία για να δοθεί ένα μέτρο του πόσο η κατάσταση απέχει πολύ από το να λυθεί.

Η εκπρόσωπος του κινήματος 5 αστέρων Laura Agea , σε αυτή της την παρέμβαση της επιτροπής EMPL τον περασμένο Αύγουστο στις 30, ήθελε να τονίσει αυτές τις έννοιες στην ελληνίδα Αναπληρωτή Υπουργό εργασίας Ράνια Αντωνόπουλου. Η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα και την Ιταλία σήμερα είναι πολύ πιο λεπτή από ότι θέλουνε να πιστεύουμε οι επαγγελματίες  πολιτικάντες μας ή , ακόμη χειρότερα, οι κρύοι αριθμοί που λένε για μία ανύπαρκτη ανάκαμψη.

«Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό αυτή η εικόνα αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Επειδή  γινόταν  λόγος για την αύξηση της απασχόλησης των νέων, για στοιχεία τα οποία βελτιώνονται  ως προς την απασχόληση. Θα  είναι ότι ίσως ξεχνάμε να μετρήσουμε τους ολοένα και πιο πολλούς ανενεργούς ή όλους εκείνους που  τα τελευταία χρόνια από την δική της όπως και από τη χώρα μου, φεύγουνε επειδή δεν έχουν πλέον καμία ευκαιρία. 

Ο υπολογισμός του ανενεργού παράγει θεαματικά αποτελέσματα. μιλώ για την εμπειρία μου, μόνο στην Ιταλία το περασμένο έτος έχουν μεταναστεύσει  130 χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Ίσως αυτή η μικρή βελτίωση  την οποία αναφέραμε θα πρέπει να ξαναπροσμετρηθεί υπό το φως των στοιχείων των ανθρώπων που δεν ψάχνουν πια για  δουλειά, που δεν έχουν πλέον ένα μέλλον, που δεν σπουδάζουν και δεν είναι εγγεγραμμένοι στα κέντρα εργασίας που  απλά αποφάσισαν να εγκαταλείψουν. είναι σημαντικό να επικεντρωθούμε στην απασχόληση στην Ελλάδα, ωστόσο, θα πρέπει να τους δημιουργήσουμε  θέσεις εργασίας. Δίνοντας κίνητρα για τις επιχειρήσεις μπορεί να είναι μια λύση, αλλά οι επιχειρήσεις θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να προσλάβουν άτομα. Τι πρέπει να κάνουμε; Πώς μπορούμε να τους υποστηρίξουμε;  Που να επενδύσουμε και πόσο;

Γιατί εδώ απαιτούνται σημαντικές ενέσεις ρευστότητας. Θα απαιτούνταν  να καταλάβουμε επίσης πώς μετά από έξι χρόνια λιτότητας δεν έχουν θεραπευτεί  ακόμη ούτε και η Ελλάδα, όπως και η Ιταλία. Αν ήταν ένας φοίνικας, δεν νομίζω ότι με την πολιτική αυτή και μαζί με αυτό που έρχεται οικονομικά θα είχε την ευκαιρία να ξαναγεννηθεί. Νομίζω ότι έξι ετών  κοινωνικό μακελειό είναι περισσότερο από αρκετό για να πούμε ότι ήρθε η ώρα να αναστρέψουμε πορεία. Το τελευταίο δάνειο άνω των 8 δις ευρώ - που υποδέχτηκαν με τυμπανοκρουσίες  -, έχει φτάσει στην πραγματική οικονομία; Κανείς δεν έχει ωφεληθεί επειδή τα χρήματα που χορηγούνται ως μία ελεημοσύνη, χρησιμοποιούνται για να καταβάλλονται  τόκοι επί του χρέους.

Αλλά όταν η Ελλάδα θα έχει τελειώσει με το σύνολο των στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων (ξεπουλώντας το ένα μετά το άλλο), τι θα μείνει και τι θα πρέπει να δεσμευτεί να εξακολουθούν να έχουν κάποια ένεση μετρητών; Τι δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να ανακόψει την κοινωνική σφαγή. Τι έχει αλλάξει σε δύο χρόνια στην Αθήνα; Τίποτα, όπως τίποτα δεν αλλάζει στην Ιταλία. Έχω σκιά είμαι εδώ, μετά από ένα χρόνο ο λαός της χώρας μου, οι πολίτες της Marche και  του Λάτσιο, εξακολουθούν να ζουν σε αυτοκίνητα. Αν δεν μάθουμε ότι τα χρήματα  δαπανώνται   για τις ανάγκες  των πολιτών μας, θα καταλήξουμε ίσως σε ενάμιση χρόνο πάλι εδώ για να μιλήσουμε για το τίποτα, γιατί δεν κάνουμε τίποτα. "